Lang gewacht en duur betaald, maar toch gekregen!

Mathijs

Het heeft even geduurd. Na alle commotie van de snelle bevalling, 2 weken te vroeg. De ziekhuisopname van Johanna en het tot drie keer toe moeten drukken wegens typefouten is hij er dan toch eindelijk: het geboortekaartje van Mathijs! Gisteren verstuurd, dus vandaag bij alle gelukkige ontvangers op de deurmat. Een echt persoonlijk kaartje; zelf ontworpen, dus echt uniek. We zijn er net als het kaartje van Amber weer super trots op. Ook dit keer moeten we Jeroen Vos weer bedanken voor een prachtig ontwerp. Toegegeven: de lat lag hoog met het kaartje van Amber. De verwachtingen van vrienden en familie waren dan ook hoog, maar ik denk wel dat we het waar hebben kunnen maken. Oordeel zelf…

Klik op de hoekjes bovenaan van de getoonde kant van het kaartje om een andere kant te bekijken (voorkant, binnenkant en achterkant).

En mochten jullie ooit het kamertje van Mathijs eens komen bewonderen, dan zullen jullie direct zien hoe we aan de boom komen op het kaartje ;-). Een waar kunststukje waar Johanna een aantal avonden zoet mee is geweest. Maar het is een perfecte inspiratiebron gebleken voor het kaartje. En mocht je nou geen kaartje hebben ontvangen, maar deze toch graag willen hebben? Stuur ons even een berichtje; we hebben nog een beperkt aantal kaartjes “over”, dus wees er snel bij…

No Comments

Het begint wat te wennen

Activiteiten, Mathijs

Ik heb het al eerder gezegd: met de zwangerschap van Mathijs ben ik een stuk minder bezig geweest dan met die van Amber. En met een bevalling in recordtempo heb je dat weinig tijd om aan het feit te wennen dat je opnieuw vader bent. Hoe werkte dat ook alweer? Hoe vaak moet zo’n dreumes eigenlijk drinken? Of in bad? En hoe doe je zo’n minuscuul lichaampje (vreemd: de spellingscontrole wil hier “schaamlapje” van maken) een pampertje om? Help!

Gelukkig zit de routine er inmiddels weer goed in. Omdat Johanna nu vooral de (borst)voeding op zich neemt, hoef ik me niet al te druk om zijn drink schema te maken. Eigenlijk Johanna ook niet; meneer slaapt en roept wel als er gezogen moet worden. Zo werkt dat. En dat gaat ook de hele dag en nacht zo door. Nu mogen wij niet mopperen hoor. Al na een week hoeven wij er ‘s nachts nog maar 1 keer uit. Ik ben benieuwd of het record van Amber ook verbroken gaat worden: na 5 weken de hele nacht doorslapen! Ik teken ervoor. Maar ik moet ook niet mopperen. De nachtdienst voeden duurt voor Johanna een stuk langer dan voor mij. Het enige wat ik moet doen is Mathijs uit de wieg halen en op zijn plaats leggen, binnen bereik van de tepel. Zo halverwege het voeden wordt ik dan weer wakker gemaakt om de pitstop te verzorgen; broek uit, vieze pamper weg, reinigen, nieuwe pamper, broek aan. En net als in de formule 1 is het doel deze pitstop zo snel en efficiënt mogelijk te laten verlopen. En ik wordt er steeds handiger in. Het feit dat je na zelf na de pitstop weer lekker door mag slapen is natuurlijk een hele goede motivatie. Eens kijken of ik binnenkort onder de minuut uit kan komen…

No Comments

Een dure jongen, die Mathijs

Mathijs

Afgelopen zondag bestond Mathijs alweer twee weken. Er wat is er veel gebeurd in die twee weten. Een sneltrein bevalling, herintroductie baby behandeling door de kraamhulp en de opname in het ziekenhuis van Johanna. Door al die stress was de druk van het geboortekaartje er een beetje bij ingeschoten. Toen Johanna vorige week donderdag weer thuis kwam was er eindelijk tijd om hier wat aandacht aan te besteden. Mensen zonder Hyves of Facebook of connecties met mensen die voorzien zijn van die sociale media hebben van de geboorte van Mathijs waarschijnlijk nog helemaal niets meegekregen. Hoog tijd dus…

Voor het ontwerp van het nieuwe kaartje schakelen we (uiteraard) dezelfde designer in als die van het kaartje van Amber. En de lat ligt hoog. Evenals de verwachtingen. Het kaartje van Mathijs moet toch minstens zo mooi en uniek zijn, als die van Amber. Of misschien zelfs nog weer een stapje daarboven staan. Een moeilijke taak, maar het eerste voorstel dat we krijgen is al direct een schot in de roos. Na wat minimale aanpassingen en invoer van de juiste data (datum, tijd, lengte, gewicht, enzovoort) kan het kaartje naar de drukker. Helaas komen we er achter dat de kraamfeest datum die op kaartjes voor genodigden staan niet helemaal klopt. Zeg nou zelf: woensdagmiddag is niet de meest ideale dag. Helaas net te laat opgemerkt: de eerste oplage van 85 stuks lag al voor ons klaar. Het is niet anders. De datum wordt aangepast en er kan opnieuw gedrukt worden.

Vorige week vrijdag rijd ik dan ook vol goede moed naar de drukker. Eindelijk de kaartjes. De familie wordt alvast op de hoogte gebracht: “Hij komt eraan hoor!”. Als het doosje met kaartjes naast me in de auto ligt kan ik niet wachten. Ik MOET even snel zien hoe mooi ze geworden zijn. En na een blik op de binnenkant zie ik het al. Of AL… zie ik het WEL. Een enorme typefout die, na wat blijkt, als sinds het begin aanwezig is, maar waar niemand over gevallen is: niet de designer, wij als ouders niet en de drukker ook niet (als zal die het kaartje natuurlijk niet zin voor zin gelezen hebben).

Natuurlijk is het een exclusief kaartje, maar een exclusieve prijs hoeft ook weer niet. Vandaag wordt het kaartje dus voor de inmiddels derde keer gedrukt. Dit maal door meerdere mensen, letter voor letter door gelezen. Ofwel: eindelijk foutloos en vandaag of morgen op de bus. En zonder dat hij er zelf wat van meegekregen heeft of schuldig aan is, kan ik niet anders dan concluderen: een dure jongen, die Mathijs…

No Comments

Nierbekken onsteking… of toch niet?

Ervaringen

Jullie hebben het vast al via Facebook, Hyves of via-via vernomen: Johanna ligt in het ziekenhuis! Na een pittige Amber-bevalling leek het dit keer toch allemaal van een leien dakje te gaan. Een – als ik me nog voorzichtig uitdruk – supersnelle bevalling, zonder complicaties en snel weer thuis.

En het leek de eerste week ook perfect: mem herstelde goed van de vlotte bevalling, de borstvoeding verliep soepeltjes en Mathijs was een meer dan tevreden (lees: lui) mannetje. Tot de laatste dag van de kraamhulp. Jullie konden al lezen dat Johanna aan het eind van die dag ziek naar bed is gegaan, maar dat was slechts het begin…

Twee doktersbezoeken en een ritje met de ambulance later ligt ze inmiddels op afdeling A1, kamer 11 van ziekenhuis De Tjongerschans in Heerenveen. Daar wordt de eerdere diagnose van beide huisartsen herzien en blijkt het toch géén nierbekken ontsteking te zijn. Baarmoeder holte ontsteking luidt de definitieve diagnose. Vervelend, maar niets wat een antibiotica kuur niet kan verhelpen. Nadat eerst nog aangegeven was dat tijdens een dergelijke kuur de borstvoeding tijdelijk gestopt moest worden, wordt dit door de gynaecoloog van het ziekenhuis tegengesproken: borstvoeding kan zonder problemen gegeven worden. Gevolg: Mathijs komt zijn mama de aankomende dagen gezelschap houden in het ziekenhuis en papa blijft alleen thuis met Amber. Inmiddels, na 1 dag in het ziekenhuis ,lijkt de antibiotica zijn werk te doen. De koorts is verdwenen en Johanna voelt zich weer stukken beter. We gaan er dan ook van uit dat het niet lang meer zal duren voor iedereen weer lekker op de Aletta Jacobsweg 9 zit.

Het moge duidelijk zijn dan het versturen van een geboortekaartje niet de hoogste prioriteit heeft gehad de afgelopen week. Maar vrees niet: met een beetje geluk wordt deze morgen verzonden. En voor iedereen die niet op onze adressenlijst staat, is het kaartje komend weekend op deze site te bewonderen. Reden genoeg op terug te keren naar uspoppe.nl

No Comments

Feestweek en de kater… maar niet voor papa

Ervaringen

Afgelopen weekend heb ik goedkeuring gehad om op zaterdag naar de slotavond van de feestweek in Echtenerbrug te gaan. Een top band en de drive-in show waar ik zelf ook voor draai. Het voelt een beetje als een vrijgezellen feestje. Een laatste keer om nog even lekker los te gaan. Bed & breakfast geregeld, dus party time!

Ondanks het voornemen niet TE veel biertjes tot me te nemen kan ik, als ik om 3 uur ‘s nachts naar huis loop in de stomende regen, niets anders dan concluderen dat het er toch wat meer zijn geworden. Als ongetraind drinker is het dan ook een grote verrassing hoe ik morgen wakker zal worden. Thuis wachten Amber, Mathijs en de moeder van mijn kinderen weer op me. Gelukkig valt het mee… Niets wat een paar aspirines niet kunnen verhelpen. Een heel klein katertje, maar een naam mag het niet hebben. 7 uurtjes slaap is dan ook 2x zoveel als ik sinds 11 september (achterelkaar) heb gehad, dus mij hoor je niet mopperen.

Als ik thuis kom lijkt Johanna een grotere kater te hebben dan mij. Ze ziet wat pips en voelt zich niet 100%. Vanaf dat moment gaat het bijna net zo snel als de bevalling: nog voor het donker is ligt ze met koorts in bed en is er al twee keer een arts van de dokterswacht over de vloer geweest. Diagnose: nierbekken- en blaasontsteking! Gevolg: hulp nodig om uit bed te komen, te plassen, om te kleden, enzovoort. En geen borstvoeding meer tot de antibiotica kuur is afgerond. Dat betekend dat mijn nachten met onmiddellijke ingang een stuk korter zijn: 2 a 3 keer uit bed om Mathijs de fles te geven. En dat allemaal op de laatste dag van de kraamhulp.

Gelukkig kunnen we door wat handtekeningen nog tot en met dinsdag kraamhulp houden. Vanaf dan komt het dus op mantelzorg aan. De antibiotica kuur zou binnen enkele dagen wel moeten aanslaan, maar als ik de tussenstand deze ochtend even bekijk zie ik nog niet veel vooruitgang. Gelukkig is Amber bij pake en beppe uit logeren, zodat die niet meer al deze ellende geconfronteerd wordt. Laten we hopen dat mem de aankomende dagen snel weer opknapt. Tot die tijd is (vooral vanaf woensdag) alle hulp welkom…

No Comments

De eerste dagen

Ervaringen, Mathijs

Daar was Mathijs dan op 11 september ineens. Een kamertje extra gevuld thuis. Een broertje voor Amber. Voor haar is het net zo gek als voor ons. Natuurlijk hebben we 38 weken kunnen wennen aan het feit dat er toch echt een kindje bij gaat komen. En natuurlijk weet Amber dat er een baby in mama haar buik zat die er ooit een keer uit zal gaan komen. Maar als het dan uiteindelijk ook gebeurt, twee weken te vroeg en met de snelheid van deze bevalling, dat is nog niet helemaal te bevatten.

Wat een verschil, zo’n klein kereltje. Zo licht… helemaal vergeleken met Amber natuurlijk. Je bent gewoon weer bang dat je hem kapot maakt als je een pampertje verschoont of nieuwe kleertjes aandoet. Toch heb ik het al snel weer in de vingers. En ga ik met Mathijs om alsof ik de afgelopen jaren niets anders gedaan heb. Idem voor Johanna natuurlijk. Die dit keer een stuk beter uit de bevalling is gekomen als met Amber. En net als Amber is Mathijs ook weer een schatje… Die je weinig (zeg maar gerust NOOIT hoort, behalve als hij honger heeft. En zelfs dan zijn het subtiele kreetjes. Beetje jammer dat hij na 5 slokken alweer slaapt… vooral omdat hij er toch minimaal 50 moet hebben :-) Maar nadat er flink wat grammetjes van de 3470 waren verdwenen de eerste dagen zit de stijgende lijn er nu weer in.

Gisteren is Mathijs “op naam gezet” en heeft de gemeente Heerenveen er dus officieel een inwonertje bij: Mathijs van der Wal, wonende op de Aletta Jacobsweg nummer 9 in Heerenveen. Samen met papa, mama en zijn grote zus Amber! Morgen wordt Johanna 32, maar het daadwerkelijk vieren wordt ‘m dit jaar niet. Het is niet anders… we hebben een goede reden ;-)

1 Comment

En wat hebben jullie dit weekend gedaan?

Ervaringen, Mathijs

De afgelopen 38 weken van de zwangerschap is er weinig nieuws gemeld op dit blog. Het is toch wel een klein beetje “been there, done that” met zo’n tweede. Natuurlijk is het bijzonder, maar veel meer dan wachten op de bevalling is het niet. De babykamer wordt overgenomen van Amber, de kinderwagen hoeft niet meer uitgezocht te worden en zelfs de echo’s zien er eigenlijk wel een beetje hetzelfde uit. En ja… ook de stress van het zoeken naar een naam waar zowel heit als mem zich ik kan vinden is hetzelfde.

Dan afgelopen weekend. De weken-teller is zaterdag naar 38 gesprongen. Nog 2 weken tot de uitgerekende datum en dus over maximaal 4 weken bevallen! De laatste week had Johanna al veel last van voorweeën, dus het rommelt al een tijdje. Grote kans dat ustwadepoppe zich vroegtijdig zal gaan melden. Maar hoe vroeg? Eigenlijk komt het nog helemaal niet uit. Het geboortekaartje is nog niet klaar, over de naam is nog wat discussie en volgend weekend feestweek Echtenerbrug, waar heit eigenlijk ook wel even om de hoek wil gaan kijken. Zoals elke dag gaat Johanna ook vandaag, zondag 11 september, weer tussen de middag een tukje doen. Om een uur of half vier begin de voor haar inmiddels bekende voorweeën weer een beetje, maar rond 16:00 wordt het toch wat heviger dan de afgelopen week. Ik kom dan net weer thuis nadat ik wat spulletjes die gebruikt zijn voor de familie BBQ gisteren in Lemmer terug gebracht te hebben. Amber is dan ook net wakker. Geheel volgens het opgestelde protocol worden pake en beppe gebeld om Amber op te komen halen. Het lijkt nu toch echt te gaan gebeuren!

Tussen de tegendruk op de rug van Johanna tegen de rugweeën, bel ik de verloskundige op. Gelukkig was die door Johanna al maanden geleden in mijn telefoon gezet, anders moest de telefoongids ook nog uit de krantenbak gehaald worden. Als de verloskundige tegen 17:00 uur arriveert en Johanna boven even “opmeet” wordt de diagnose “volledige ontsluiting” gesteld. Kortom: als de gesmeerde bliksem naar het ziekenhuis! Om 17:30 zijn we er helemaal klaar voor: de camera is opgesteld, foto toestel in de aanslag, Johanna in positie op het bed. Wij zijn er klaar voor! De vliezen zijn dan nog niet gebroken, dus die worden door de verloskundige een handje geholpen. “En nu?” Vraagt Johanna nog. “Komt het nu vanzelf op gang? En wordt het vandaag nog geboren?!”. “Ja” luidt het antwoord van de verloskundige. En ze heeft het antwoord nog niet gegeven en de persdrang is daar. Raar hoor. Met Amber toch een uurtje of 7 a 8 nodig gehad om via persweeën tot volledige ontsluiting te komen en nu kan er al geperst worden? Vanaf dat moment gaan het in sneltrein vaart… Of nee… TGV vaart! We tellen:

  1. Perswee 1: baby door geboorte kanaal
  2. Perswee 2: hoofdje geboren
  3. Perswee 3: welkom op de wereld Mathijs!

Jeetje… Ik heb mij jas nog maar net opgehangen en daar ligt ‘ie al op de buik van mem: onze zoon en broertje Mathijs! 3470 gram zwaar en rond de 48 centimeter. Wat is hier gebeurd?

Na wat controles, paar hechtingen en een douchebeurt mogen we alweer naar huis. Met 1 persoon meer dan we zijn gekomen nog geen anderhalf uur terug. Wat hebben wij dit weekend gedaan? Een zoon gekregen!

No Comments

En dat is (of wordt) twee!

Ervaringen

Het laatste bericht is nog net geen twee jaar geleden. Is er dan niets met Amber gebeurd wat leuk genoeg is om op uspoppe.nl te melden? Natuurlijk wel! Er gebeurt misschien wel gewoon TE veel om over te schrijven. Zeker de laatste tijd heeft Amber zich ontwikkeld door een ware kwebbelkont die wanneer ze wakker is geen 10 seconden achterelkaar stil is of kan zijn. Goed voor de spraak ontwikkeling zeggen “ze” dan. Dat zal wel, maar het is toch behoorlijk vermoeiend. Maar eerlijk is eerlijk: de eerste maanden (zeker van je eerste) zijn leuk. Het tweede jaar daarentegen is nog veel leuker. Het is een jaar waarin ze zich tot een echt persoontje aan het ontwikkelen is. Een jaar waarin ze ons elke dage weer doet verbazen met haar (eigen)wijsheid. En omdat het zo leuk is hebben we gedacht er nog maar eentje te nemen. Ja beste lezers en lezeressen: jullie lezen het goed: er ligt een tweede in het verschiet!

Over een kleine 7 maanden zal het zover zijn: 24 september 2011 is de uitgerekende datum. De aankomende maanden zullen we jullie dus weer op de hoogte houden van alles omtrent deze tweede zwangerschap en onze ervaringen. En het begint al goede voor de draagmoeder: was ze bij Amber al voortdurend misselijk, is dat bij de tweede helaas niet heel veel beter. Sterker nog: los van de misselijkheid is er een nieuw zwangerschapssymptoom bijgekomen: braken. En dat is heel gunstig als je NIET zwanger bent en wat kilootjes kwijt wil, maar als je in verwachting bent is dat toch vrij onhandig. Gelukkig gaat het de laatste dagen weer de goede kant op, dus laten we hopen dat het vanaf nu alleen maar beter wordt.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik me nog niet zo heel erg druk over deze nieuwe zwangerschap heb gemaakt sinds we een paar maand geleden twee streepjes op de zwangerschapstest zagen staan. Maar na de eerste (7 weken) echo en een blik op een zwart vlekje met kloppend hartjes kwamen de aanstaande vader gevoelens al weer een beetje boven. En sinds de 12 weken echo van afgelopen woensdag begin ik er toch wel weer zin in te krijgen. In 5 weken tijd heeft het zwarte vlekje zich ontwikkeld tot een heel klein mensje van nog geen 5 centimeter lang. Dit met zijn of haar kleine handjes al naar papa lag te zwaaien en met zijn of haar kleine voetjes al lag te trappelen om er uit te gaan komen over een maand of 6…

1 Comment

Nou… dat werd een keer tijd!

Activiteiten, Amber

Het zal waarschijnlijk het eerste zijn wat bij de lezers van dit bericht op zal komen: “Nou… dat werd een keer tijd!”. We schrijven 28 december 2008; de datum van het vorige bericht. En dat is toch wel een kleine schande. Klopt het vooroordeel dat je als jonge ouders alleen nog maar tijd hebt voor je kindje? Of is het simpelweg de luie laksheid van ondergetekende? Het doet er niet toe… we zijn weer terug! En er is nogal wat te melden :-) Baby jaren, of misschien moet ik zeggen maanden, kan je vergelijken met de berekening die op de leeftijd van een hond wordt losgelaten. Daar geldt vaak dat de leeftijd van een hond maal 7 de leeftijd van de mens benaderd. En bij baby’s is zo’n zelfde berekening wel van toepassing: elke baby maand kan je vergelijken met minimaal 1 volwassenen jaar. Ja, in het eerste jaar gaat het allemaal erg hard tijdens de ontwikkeling van zo’n kleine spruit. En als je nagaat dat het alweer bijna 3 maanden geleden is dat ik voor het laatst de stand van zaken met jullie heb gedeeld, zal er een behoorlijke inhaalslag gemaakt moeten worden :-)

Op 3 januari 2009 kon de hele familie kennis maken met de meest recente toevoeging aan de Van der Wal generatie. Dit was, niet geheel toevallig, op mijn 32e verjaardag. Vrijwel de gehele directie familie en wat vrienden, buren en andere genodigden konden Amber eindelijk in levende lijve ontmoeten. Stel je echter nog niet teveel voor van zo’n ontmoeting; een baby van nog geen maand oud kijkt enkel nog wat wazig voor zich uit en er is ook vrijwel geen enkele vorm van interactie mogelijk. Ze huilt wanneer ze honger of pijn heeft en als ze tevreden is slaapt ze meestal ;-)

Poppeslok

Zoals ik al vertelde gaat het snel met de ontwikkeling van een kleintje en uspoppe is geen uitzondering. En die ontwikkeling gaat zeker niet beetje bij beetje, nee… steeds met een grote sprongen ontwikkelt ze zich. Stel je voor dat je op de middelbare school zit, ‘s ochtend voor het eerst Franse les hebt en als je ‘s avonds thuis bent Frans spreekt alsof je nooit anders gedaan hebt.

Natuurlijk overdrijf ik een klein beetje, ik blijf een Van der Wal, maar snel gaat het zeker… sneller dat je verwacht. Zo haal je haar op een ochtend uit bed en kijkt ze je strak in de ogen aan en wordt je getrakteerd op een prachtige lach: “Ja, dat is pappa!”. En dit terwijl ze de dag ervoor het verschil nog niet leek te weten tussen jou en een diepvriespizza. Met de eerste geluidjes is het niet anders… Van de ene op de andere dag lijkt het stekkertje van de stembandjes ingeplugd te zijn en komen er de meest vreemde brabbel geluidjes uit de box vandaan.

Er zijn sinds ik nog een baby was veel dingen veranderd. In “mijn tijd” ging begon je meestal zo halverwege de basisschool met je zwemdiploma. Tegenwoordig kan je niet vroeg genoeg beginnen lijkt het wel… baby zwemmen! En dat is precies wat het lijkt dat het is: een zwembad vol moeders met hun baby’s van meestal slechts enkele maanden oud. En ZONDER zwembandjes of wat dan ook… Dat Amber water leuk vond wisten we wel; dat was wel te zien aan de badkamer na een wasbeurt in het badje ;-) Toch is het is zo’n groot zwembad wel even anders, waarbij uspoppe zelfs even koppie onder moet… en een béétje eng is dat toch wel. Toch blijkt Amber in het zwembad net zoveel plezier te hebben als thuis in het kleine badje. Op onderstaande video zie je de tweede “les” van Amber haar zwemklasje…

Natuurlijk is er de afgelopen maanden nog veel meer gebeurt met uspoppe. Zo heeft ze helaas redelijk wat last gehad van buikkrampjes , waar je je als ouders behoorlijk hulpeloos door kan voelen. Er is niets erger dan je kleine spruit de horen gillen van de pijn, terwijl je daar zelf helemaal niets aan kan doen. Het schijnt veel voor te komen bij baby’s in de eerste maanden van hun leven. De darmpjes moeten even wennen aan de moedermelk en aan het feit dat ze daadwerkelijk wat moeten verteren. Daarnaast zijn er natuurlijk de prikjes: baby’s moeten ingeënt worden tegen tal van ziektes en baby’s hebben hier al net zo’n hekel aan als de meeste volwassenen :-) Toch blijkt Amber een redelijke bikkel te zijn… natuurlijk is het even gillen, maar na een paar minuten is ze ook alweer rustig.

Tot zover deze recapitulatie van de afgelopen maanden. Ik ga proberen jullie vanaf nu weer met enige regelmaar op de hoogte te houden… ik beloof niets, maar doe mijn best :-) We wachten nog op het eerste échte woordje, het eerste tandje en natuurlijk de eerste vakantie die begin juli op de kalender staat… En op wie ze nou lijkt? Zie hieronder een foto van heit en uspoppe, naastelkaar… oordeel zelf :-)

Twee generaties

2 Comments

Terugblik op het (bijna) afgelopen jaar

Activiteiten, Ervaringen

Het is weer eind december en overal op TV wordt je weer dood gegooid met terugblikken op 2008. En dan kunnen wij van usamber.nl natuurlijk niet achterblijven. We gaan terug naar een maand of 10 geleden… de dag dat ik blijkbaar raak geschoten had. Op dat moment natuurlijk nog onwetend van dit feit, maar 2 weken en 4 zwangerschapstesten later is het toch echt zo: ZWANGER!

Positieve zwangerschapstest

Het aftellen kan beginnen: 40 weken. Mijn werk zit er op. Vanaf nu is het aan Johanna. De eerste weken van de zwangerschap zijn voor haar behoorlijk afzien. De momenten waarop ze niet misselijk is zijn schaars en het is dan ook erg moeilijk echt van de zwangerschap te genieten. Toch weet ze zich er goed doorheen te slaan (of moet ik zeggen: kotsen) en zo’n 20 weken in de zwangerschap kan ze gelukkig beginnen met genieten. Genieten van haar groeiende buik en het getrappel van uspoppe binnen in.

20-weken Echo

Het is inmiddels eind augustus en samen hebben we afgesproken nog één maal van een verre strandvakantie te gaan genieten: 2 weken in een all-inclusive resort aan de Mexicaanse Riviera Maya. Johanna zit nog ruim onder de bovengrens waarop je als je zwanger bent nog mag vliegen, dus met een gerust hart (wat we niet van ouders en schoonouders kunnen zeggen) stappen we op het vliegtuig richting Cancun. Ondanks de voorbij razende orkaan Gustav komen we weer heelhuids terug in Nederland :-). Lekker uitgerust, licht gebruind en helemaal klaar voor de rest van de zwangerschap.

uspoppe in de Mexicaanse zon

Na de vakantie moet Johanna nog enkele weken werken voor ze kan genieten van haar welverdiende zwangerschapsverlof. De steeds dikker wordende (en meer in de weg gaan zittende) buik en het feit dat Johanna veel last van haar bekken heeft, maken deze laatste weken erg zwaar. Toch hoor je haar niet mopperen en is het uiteindelijk de verloskundige die Johanna opdraagt per direct te stoppen met werken. Een kleine vijf weken eerder dan ze zichzelf had voorgenomen kan Johanna dan eindelijk in alle rust naar de bevalling toe leven.

Lekker op de bank

Eind november… Heel stiekem hadden we gehoopt dat uspoppe rond deze tijd wel geboren zou zijn. Niet dat hij/zij niet welkom is, maar het is gewoon iets praktischer als de geboortedatum niet in die al zo drukke decembermaand zou vallen. Helaas… 1 december en nog steeds geen enkel voorteken van een op hand zijnde bevalling. Het rare is dat wanneer iets niet voor een voorgenomen datum gebeurt, je er na die datum eigenlijk niet meer op rekent. Natuurlijk kan het elk moment gebeuren, maar als op 10 december in alle vroegte de weeën op gang komen, komt dit toch als donderslag bij heldere hemel. Zo’n twee uur na de eerste pijntjes arriveert de verloskundige, die al 6 centimeter ontsluiting constateert. Op naar het ziekenhuis!

Uitgeput na de eerste weeën

De bevalling begint dus met een vliegende start en na een paar uren weeën wordt er al een ontsluiting gemeten van tegen de 8 centimeter. Voor de onwetenden onder ons: bij 10 centimeter mag er geperst worden. Ik zie (en hoor) aan Johanna dat ze het zwaar heeft… Alles wat er door veelal vrouwen over bevallen geroepen wordt lijkt te kloppen. Toch doet Johanna het verbazingwekkend goed, zeker als je na gaat dat dit haar allereerste bevalling is. Johanna ging ook niet geheel onvoorbereid deze bevalling in; ze had zich goed ingelezen en had bovendien een zogeheten “puf” cursus gevolgd. En zo’n 4 uur nadat we in het ziekenhuis aankwamen kan er begonnen worden aan de pijnlijke persweeën en iets meer dan een uur later ligt dan eindelijk onze dochter op de buik van Johanna, met een trotse vader ernaast…

Amber net geboren

Na een bevalling van 8 uur (wat voor een eerste bevalling uitermate snel is) kan ik niets anders doen dan Johanna complimenteren met een puike partij pers werk, wat uiteindelijk geresulteerd heeft in de geboorte van onze prachtige dochter: Amber.

Ondanks deze zware klus die bevallen heet begint de echte uitdaging voor ons pas nu; 2009 wordt het jaar waarin we gaan beginnen aan de opvoeding van onze dochter. Wij zien onze toekomst met Amber in ieder geval elg rooskleurig in. Voor Johanna is het zwaar geweest, zowel de zwangerschap als de bevalling zelf, maar het is haar gelukt. En hoe! Deze terugblik op 2008, het jaar van de zwangerschap en de bevalling, is dan toch echt het laatste bericht van dit jaar. Maar houd volgend jaar deze site weer in de gaten om te kijken hoe het met Amber (en haar ouders) gaat. Tot 2009!!

3 Comments
« Older Posts


  • Kalender

    April 2017
    S M T W T F S
    « Sep    
     1
    2345678
    9101112131415
    16171819202122
    23242526272829
    30